Axtri Triathlon Aurland/Noorwegen

“Hier Vincent, toen ik deze triatlon zag, moest ik meteen aan jou denken”.  Dit schreef Helga een aantal maanden geleden  in een mailtje. En toen is alles begonnen.

Twee weken later was ik ingeschreven en nadat ik een aantal mensen over mijn plannen had verteld, schreef ook mijn grote “Kumpel” OTB zich in.
Zaterdag 6 augustus  vertrok ik samen met Linnie en Tibo naar Aurland. 3 Dagen later stond het welkomstcomité (Kumpel OTB met sigaar) ons op te wachten bij de ingang van de camping. OTB was een dag eerder aangekomen. Na het installeren van de camper en na het begroeten van de rest van het welkomstcomité (Nadine, Scott en Kayleigh) konden de laatste voorbereidingen beginnen. Dinsdag samen 45 minuutjes op de atletiekbaan gelopen. Woensdag samen op de fiets. OTB deed de eerste helling en ikzelf heb het hele fietsparcours verkend. Amai, dat was niet om te lachen.  Donderdag en vrijdag  rustdag. Vrijdagmiddag het startnummer opgehaald en om 18 uur naar de briefing. Het deed me goed om te zien dat ‘miene Kumpel’ ook menselijke trekjes vertoonde, hij was zowaar nerveus… (een van de mooiste momenten van deze trip).
Zaterdag 13 augustus, Judgement Day. 6.45 uur opgestaan, poepoe gemacht en goed ontbeten. Om half 8 naar de start, waar we na een korte warming up de pot vaseline te voorschijn haalden, om ons enigszins te beschermen tegen het 14 graden koude water. Klokslag 9 uur klonk het startsignaal en begonnen we aan de 1900 meter zwemmen, nog nooit in zulk helder en koud water gezwommen. Na ruim 30 minuten kwam ik in de wisselzone, waar mijn Kumpel  zijn fietskleding al aantrok. 

Even na OTB begon ook ik aan het fietsen. Een geweldig parcours,  twee klimmen van 16km, 8% gemiddeld en daartussen een plateau, waar geen meter vlak van was. Het fietsen ging lekker en op de eerste klim haalde ik al verschillende medestrijders in.  Op de terugweg hadden we boven op het plateau de wind vol  op de kop. Haalde ik hier op de heenweg nog stukken (met wind in de rug en vals plat naar beneden) van boven de 40km per uur, op de terugweg kwam de teller niet eens aan de 30. Na de laatste afdaling kwam de klap op de vuurpijl, het lopen. Op vele stukken was het ook letterlijk lopen, rennen was niet mogelijk vanwege het stijgingspercentage en de uit rotsen bestaande paden. Dit zorgde er wel mede voor, dat we aan het eind met een meer dan voldaan gevoel over de finish kwamen. Ondanks het feit, dat het met vlagen behoorlijk afzien was, en dankzij mijn Kumpel, kijk ik met een super goed gevoel terug op deze bijzondere ervaring.
Helga, bedankt voor de tip!