Ironman 70.3 Wiesbaden 2011
Na het wegvallen van de halve triatlon van Stein werd de 70.3 van Wiesbaden een goed alternatief. De voorbereiding kende wat tegenslag en de benodigde trainingsuren werden belange na niet gehaald. Maar dat mocht de pret niet drukken. Afgelopen vrijdag vertrokken we richting Wiesbaden. En ik zou wel zien waar het schip ging stranden. Samen met JP, Wimke en Dennis zouden we van start gaan.
JP had een goed hotel uitgezocht dichtbij de start van het zwemmen. Zaterdagochtend gingen we naar de “briefing” in Wiesbaden en “geilen” bij de stands van de diverse triatlon merken. Wat een happening! Je merkte meteen dat de organisatie top was, alles was gelikt. triatlonsfeer in optima forma.
In de middag nog even het fietske gepoetst, beentjes geschoren en de tassen klaar gemaakt. Daarna de tassen wegbrengen, de fiets in het parc fermee installeren ‘s Avonds nog gegeten met z’n allen in het centrum van Wiesbaden. Zondag was het D-day. De wekker ging om 5 uur. Om 5.30 ontbijt en rond 6.15 uur richting het zwemparcours. Wimke moest al vroeg van start en ik had lekker de tijd om alles te doen; spullen checken en focussen op de race. Om 8.15 was het mijn beurt; aangezien zwemmen niet mijn beste onderdeel is ben ik lekker achteraan gestart. Geen poespas, gewoon rustig mijn eigen tempo doen en proberen geen schoolslag tussendoor te zwemmen. Beide is gelukt na 50 minuten was ik weer aan land, zonder een schoolslag uit te voeren! Het ging voor mijn doen goed. Had alleen even kramp bij de landgang.
Aangezien ik met mijn fietsbroek wou fietsen, heb ik me omgekleed in de tent. Zodra ik begon te fietsen ben ik meteen gaan eten en drinken. JP tipte me om zeker 6 bidons tot me te nemen tijdens de wedstrijd. Het fietsparcours is zwaar, zeker na 30 km. Het ging op en af. Het weer was in mijn voordeel; niet te warm en niet te koud. Door de tocht heen zie je toch vaak de zelfde gezichten. Je haalt iemand in en je wordt weer door dezelfde ingehaald. Vooraf had ik me voorgenomen om op mijn hartslag te fietsen en met de rem erop. Want er moest ook nog gelopen worden. Rond km 80, zag ik Dennis voor me. Dat was een mooi moment, samen bezig met het zelfde doel, al die tijd had je geen bekende gezien. Ik heb nog even met hem samen gefietst en vervolgens mijn eigen tempo weer opgepakt.
Deel 2 werd ook gehaald. Nu nog het lopen. Pffffff. Wat moest ik hier van verwachten. Zo’n 3 maanden geleden had ik eens 16 km gelopen daarna door blessureleed een hele tijd niet gelopen (ook 2 maanden niet gefietst).Twee weken terug pas weer eens 10 km gelopen. Ook hier gold “lopen met de rem erop en rustig aan beginnen”. Vooraf nog een loopbroek aangetrokken. Eindelijk zag ik Essie staan, ze moedigde me trouw aan. Meteen had ik mijn tempo te pakken. Onderweg kreeg ik nog een aanmoediging van de vrouw van JP en ook het lopen ging lekker. Bij elke verzorgingspost pakte ik een spons en een eindje verderop heb ik die op een kastje langs de weg neergelegd. Ik hoefde er alleen maar voor te zorgen dat er 4 sponzen kwamen te liggen. En bij de finish stond Essie me aan te moedigen. Kortom, elke 2,5 km had ik iets om naar uit te kijken. Ik had me voorgenomen om niet te gaan wandelen. Dit is me ook gelukt. Het laatste rondje was zwaar. Na 7 uur en 9 minuten bereikte ik me doel. Mijn eerste Ironman 70.3 was een feit. “Yes; I did it”.
We hebben genoten van het weekend. JP, Wimke en Dennis hebben het allemaal volbracht. Ieder op zijn eigen manier. Achteraf was ik blij dat ik niet top fit aan de start stond voor mijn eerste halve en dus geen eind tijd voor ogen had . Nu was ik lekker relaxt, kon op mijn gemak, zonder stress mijn voorbereiding doen. Er komt toch wat op je af. Gelukkig hielpen Wim, Dennis en JP me. “Thanks” hiervoor. Je merkt dat zij ervaring hebben en dat is prettig als je een groentje bent. Jongens, dit smaakt naar meer. Op naar Gerardmer 2011.
