De Val, en de gevolgen

Na 27 jaar triatlon sloeg het noodlot toe op 24 oktober 2010. Tijdens de eerste training na mijn vakantie op zondag morgen raakte ik het achterwiel van Jean Pierre. Wat er toen gebeurde heb ik alleen van horen zeggen. Zelf weet ik alleen dat het zwarte asfalt hard aanvoelde.
Het was een val partij van niks even met de wielen tegen elkaar hoe vaak gebeurd dit niet? Alleen deze keer waren de gevolgen minder.

Ik stond op en dacht dit valt mee was wel een beetje suf maar alles bewoog nog dacht ik de eerste seconden, dit was een suggestie na een minuut deed elke spier in mijn lijf pijn, mijn schouder werd helemaal stijf de lies gaf het gevoel of er een mes in zat overal schaafwonden dat zag er niet goed uit. De personen die bij me waren zagen al snel de ernst in van de situatie, doorfietsen vergeet het maar. Ralph Jacobs werd gebeld deze stond onder de douche maar binnen 5 min was hij terplaatse. Ik in de auto en naar huis, daar werd Elfri op de hoogte gebracht van de toedracht. Ook zij zag snel dat hier iets meer aan de hand was dan een paar schrammen. Dus weer bij Ralph in het autootje en op naar het ziekenhuis. Daar gebeurde mij iets wat ik graag nog 200 jaar wilde uitstellen, ik werd gedropt in een rolstoel. Snel schoven ze mij naar de eerste hulp alwaar gelogen werd over mijn toestand om de meeste wachtende voor te zijn. Dat lukte en de doktor bekeek mijn wondjes en schouder. Eerst een foto maken van de schouder dan de rest, ja hoor ik was nu een echte prof ik had eindelijk na 27 jaar fietsen het sleutelbeen gebroken. Maar op tv zitten ze binnen 2 weken weer op de fiets, dat was bij mij helaas anders.
De wonden werden verzorgd de lies werd bekeken en op naar huis. Rust en nog eens rust en dan ging het wel over volgens de arts. De volgende week terug komen voor het sleutelbeen dan was er iemand die er verstand van had. Niet werken en een week alleen maar zitten dat was afzien ik had nl. in mijn hele triatlon leven nog nooit een hele week stil moeten zitten. Mannen als we denken te weten wat afzien is dan kruip eens een week op een stoel, dat is afzien dus we moeten nooit meer klagen als we eens een pijntje hebben hier of daar.

11-10 op controle.
Dr Tilmans gaf direct goede hoop opereren die hap, oei oei ook dat nog.
De datum werd geprikt en ik moest nog twee weken wachten eer ik aan de beurt was dus weer twee weken niks doen dan waren er al drie.
Op de operatie tafel werd ik bezocht door Silvia Pepels deze was mijn persoonlijke operatie assistentie, ook dat nog een bekend iemand aan mijn bed. Toen werd ik gereed gemaakt voor de operatie infuus carnavals uitrusting inclusief groen petje, de zuster zei dat de DR nog even met mij wou spreken voor de operatie ik dacht dat dat zo hoorde want ik was de eerste keer in mijn leven in het ziekenhuis en had hier geen ervaring mee.
Toen kwam het leuke nieuws Mijnheer Schepers we gaan U niet operen. Ik zei nog, doktor dit is geen plaats om grapjes te maken maar hij begon niet te lachen. De breuk was niet operabel volgens hem en ik zou alleen maar meer pijn en last krijgen als hij ging opereren.
Wat nu, een breuk die niet zou genezen en niet operabel was? Heel simpel zei de arts binnen een jaar moet dit vanzelf aan elkaar groeien. De wereld zakte weg onder mijn voeten een jaar zonder sport, dat werd mijn dood. Rust houden en wachten dat was het advies over 6 weken maken we weer een foto van de schouder en zien dan verder. Ondertussen was mijn linkerlies aan het opspelen zodanig dat ik nog niet meer kon wandelen met de hond dus ook al was de schouder genezen rennen zou toch niet lukken. Dat was vervelend maar gaf me aan de andere kant iets berusting,ik kon toch niks dus dan maar rusten.

Na 6 weken op controle 23-12-2010
Weer een nieuwe foto, samen met Elfri zaten we te wachten in het kamertje van de doktor. Op het beeldscherm van de PC stond mijn sleutelbeen afgebeeld. Het stond nog mooi open, wij dachten dat zullen de foto’s van de vorige keer wel zijn want na drie maanden moet dat toch aan elkaar zitten. Mis dit waren de nieuwe foto’s oh oh wat nu de doktor vertelde dat het wel een jaar kon duren eer dit weer aan elkaar zat. Daar was ik vet mee wat nu een jaar niks. Dat viel mee ik mocht voorzichtig de schouder gaan belasten dat was goed nieuws eindelijk na bijna vier maanden. De arts waarschuwde nog voor mijn frozen schouder en zei dat het pijnlijk werd. Ik dacht dat zal wel meevallen als ik hem maar mag gebruiken. Dus op weg naar huis ik zat ingedachte al in de sportkleren. Thuis aangekomen was het huis te klein ik snelde naar boven zo goed en zo kwaad dat kon want de lies was nog zeker niet over. Binnen 5 min was ik omgekleed en klaar voor de eerste 1\2 marathon training. Wat viel dat tegen ik snelde naar het hetje dat 500mtr van mijn huis is verwijderd en kwam toen tot de ontdekking dat het over was. Pijn in de schouder een lies wat open barste dit kon toch niet we waren inmiddels 4 maanden verder. Maar toch ik werd met de neus op de feite gedrukt dit herstel ging langer duren dan ik graag zou willen.
Na twee dagen nieuwe poging rustig omkleden beetje rekken en naar buiten. Ik begon rustig te joggen en na twee honderd meter zakte ik door het linker been weer de lies die opspeelde. Douchen hoefde eigenlijk niet voor deze 200mtr maar wat nu?De schouder die aanvoelde of er een vrachtwagen zand in zat, was ik al bijna vergeten,nu eerst maar de lies. Na twee weken behandeld te zijn door de Fysio werd het alleen maar slechter meer pijn en  wandelen ging niet meer laat staan rennen. Dan maar naar Ron Martens daar had ik goede ervaringen mee, en ja hoor binnen twee behandelingen had Ron het euvel gevonden. Niet de lies was de oorzaak maar de buiten kant van het been had een enorme klap gehad tijdens de valpartij en dat was de oorzaak. Klasse Ron eindelijk weer rennen.

Herstel trainingen in sportschool Vouwersveld.

Het herstel zette langzaam door het lopen op de loopband (buiten lag een meter sneeuw) ging met 6km\h ik begon met 10 min wat was dit afzien elke spier in mijn lichaam moest ik apart in beweging zetten tenminste zo voelde het. We weten niet wat we allemaal in beweging zetten als we beginnen met rennen, maar als je overal pijn voelt wordt je hier aan herinnerd. Dit proces duurde 6 weken ik probeerde elke week drie maal te rennen en de tijd met 5 min te verlengen het lijkt misschien niks maar voor mij voelde het op dat moment een overgang van de 1\2 naar de hele marathon. Spinnen kon wel en dat deed ik dus twee maal per week dit ging zonder problemen de schouder werd wel stijf maar dat nam ik op de koop toe. Nu het zwemmen nog, jonge jonge dat was niet niks. Het sleutelbeen zat nog steeds niet aan elkaar maar volgens de arts houd het litteken weefsel het bot op zijn plaats. Dus wel voorzichtig zei die toen ik hem vertelde dat we ongeveer 2 tot 3km per uur zwemmen viel hij bijna van zijn stoel ik zag hem denken die ouwe houd mij voor het lapje. Ha ha mooi niet en Wimke ging weer zwemmen. Ook hier werd ik weer wakker geschud en begreep wat de Dr bedoelde dat het begin wel zou tegen vallen. Tegen vallen ik dacht de eerste weken dat ik dit nooit meer zou kunnen. Maar de volhouder wint,en afgelopen week tijdens het clubkampioenschap zwom ik weer iets meer dan 8 min hoera het seizoen kan beginnen. Ook het lopen en fietsen begint weer op een normaal niveau te komen de inhoud is nog minder maar dat is een kwestie van tijd.

De laatste controle bij de specialist liet zien dat het sleutelbeen niet meer aan elkaar groeit maar volgens de doktor kun je hier oud mee worden.
Dus als je dit gelezen hebt begrijpt je ook waarom ik kippenvel kreeg toen ik afgelopen zondag samen met Jean Pierre over de finish liep tijdens ons clubkampioenschap ik dacht yes dit hebben we weer bereikt.
Moraal van dit verhaal geniet van je sport en koester het gevoel dat je hebt tijdens de training het is niet altijd vanzelfsprekend.
 De grootspraak je komt er sterker uit dan je erin gaat, gaat niet altijd op dus als je er niet in hoeft doe het dan niet.
Dan wens ik iedereen een sportief seizoen toe, dat het mag brengen wat je ervan verwacht.

Wim