Triathlon Remagen 2011

De triathlon in Remagen bestaat uit 2,8 km Rijnzwemmen,45,5 km fietsen over een zwaar heuvelachtig parcours en 11km rennen langs de Rijnpromenade.

Het is eigenlijk een kortere versie van de Bonn triathlon.
Omdat ik de hele vorige week met helse keelpijn kampte,en zaterdag nog geen deuk in een pakje boter traptte, besliste ik pas op zondagmorgen dat ik toch zou starten. De dood of de gladiolen zou het dan maar worden.

Om 5u15 uit mijn nest, 6u00 Wimke oppikken en om 6u15 Boy en Jouri oppikken aan het zwembad. Noel het 5e tvs lid pikten we onderweg op de autobaan op.
7u30 aankomst in Remagen, startnummers ophalen, fietsen stallen, briefing en dan de veerboot op.

2,8 km stroomopwaarts met een megaveerboot, het heeft wel iets. De 450 deelnemers hebben zich een over het hele dek verspreid,een lekker plekje gezocht en staan klaar om de Rijn te bedwingen. Wij liggen lekker relax tegen de wand op de achterzijde van de veerboot. Noel heeft honger en smeekt me om een paar powerbarsnoepjes. De stemming zit er goed in en de omliggende meiden vragen zich af waar deze
oranjebrigade wel vandaan komt. ( is dit goed nederlands? ) zal wel niet..who cares!!

Om 10u30 is het zover. De eerste groep kan los. Alle ligas plus trios. Het was ons al opgevallen dat de stroming dit jaar een stuk minder was dan vorig jaar.Dus minder snelle zwemtijden. Om 10u40 zijn wij aan de beurt. Ik heb mezelf voorgenomen om alles onderdeel per onderdeel te bekijken en eventueel uit te stappen als het ECHT niet meer gaat. Maar ik heb geen koorts dus opgeven is eigenlijk geen optie. DON'T BE A PUSSY!!!! Om 10u40 geht es los. Bij de eerste slagen voel ik gelijk mijn keel dichtklappen..dit gaat niet goed is mijn eerste gedachte. Toch rustig mijn ritme gezocht en wonder boven wonder gaat het beter en beter. Halverwege heb ik eens goed rondgekeken en kwam snel tot de conclusie dat de kop nog niet zover weg was. Ik besluit om zover als mogelijk het midden vd Rijn op de zoeken om meer snelheid te
maken. Na 2,8 km worden we eruit gevist door een tiental graaiende handen. In het PF aangekomen zie ik Noel en Boy vertrekken en Wim is startklaar. Heeeeeee ik ligt nog goed in de race is mijn eerste gedachte en geeft me toch weer extra moraal.

Fietsen.Ik vind gelijk een ideaal racetempo en haal tijdens de eerste 8km valsplat talloze medestrijders in. Na 8km heb ik Boy en Wim te pakken. Net iets te laat want nu gaat het steviger bergop. Ik kon Wim net zijn naam lezen en moet hem nu laten gaan. Boy blijft achter en rijd slim zijn eigen tempo. Miljaar de ouwe rijd als een speer. In de afdaling en op de volgende glooiende kilometers de achtervolging
ingezet. Net voor de volgende en steilste klim heb ik hem weer te pakken. Ook nu moet ik hem laten gaan. God......me. De volgende afdaling weer alle registers open en weer aansluiten vlak bij de volgende klim. Weer lossen....... Zo houden we ons wat bezig. Vlak voor de laatste 8km lichtbergaf kom ik er weer bij. Nu gaat het in gestrekte draf naar de wisselzone. 

Mijn benen zijn kapot en nu moet ik nog 11km lopen. Pffff ik zie het niet zitten maar begin er toch maar aan. Ik wissel iets sneller als Wim en ben weg. Na 1,5 km komt Wim bij me en heb ik het eigelijk helemaal gehad en besluit de race rustig uit te lopen en laat Wim gaan. 1km verder kijk ik Wim weer in zijn kont..... zo kapot zit ik dan toch niet. Terug op het vlakke durf ik zelfs aan te vallen, ik geef een paar korte snokken omdat ik weet dat ik dit kan en Wim het meer van een vast tempo moet hebben. Ik ben los!!!!!   Jammer maar helaas, hij komt terug. Door deze gezonde strijd hebben we niet in de gaten dat we toch flink doorstampen. Kilometers aan een stuk hetzelfde verhaal. Dan ik los en Wimke dichtlopen, vervolgens Wimke los en ik dichtlopen. Ondertussen is het flink beginnen onweren en regenen. Ik LEEF!!. Zo gaan we de laatste ronde in. Nog 3,7 km bikkelen. Bij de eerste drankpost moet Wim een slok cola....ik gelijk een paar meter versnellen, om de bocht nog eens,bij de volgende bocht weer, nu regent het ook
pijpestelen. Mijn weer, mijn moraal blijft stijgen, van mijn keel merk ik uiteraard niets meer. Gaan, gaan. De Rijnpromenade staat nu helemaal blank. Welcome to my world. Nu komt Wim niet meer terug. Hij haat regen!!!! Na 2u35 en 23 seconden bereik ik de eindstreep. Stuk!!!! Meer zat er niet in. Ik ben tot de bodem geweest en moet even zitten.  20 sec later komt Wim ook binnen. We vallen elkaar in de armen. Wat een mooie strijd. 2 gezworen vrienden die elkaar tot het uiterste drijven In mijn ogen moeten we op deze manier onze sport bedrijven.
Tijdens de wedstrijd hard tegen hard erbuiten......FUN,RESPECT EN GENIETEN.
 
Groetjes, JP