Butchenbach 18 Juni 2011

Op 18 juni 2010 zou Stein mijn eerste “echte” triathlon worden; in eigen dorp, voor eigen publiek. Ik had al weken zenuwen en had me (voor mijn doen) goed voorbereid. Op die dag was ik er dan ook helemaal klaar voor.

Het zou een bijzondere wedstrijd worden, want ik had mijn vader beloofd: “pap, deze 1e loop ik voor jou”. Hij is altijd fervent sportman geweest en op dat gebied leefde hij helemaal met me mee. Hij lag al 3 maanden in de hospice en ging de laatste dagen bergafwaarts met hem. Ik had net mijn spullen opgehaald toen ik werd opgeroepen om toch maar naar pap te komen, het ging steeds slechter met hem, en het kon wel eens de laatste keer zijn. Hij is diezelfde avond nog overleden.
Elke volgende wedstrijd moest ik steeds denken aan deze dag en ik nam me voor om het volgende jaar op zijn sterfdag mee te doen aan de “halve van Stein!” speciaal voor pap!
Een beetje voortvarend, ik weet het, maar als ik iets in mijn kop heb dan……Helaas ook dit jaar viel er roet in het eten……door een aantal privéomstandigheden haalde ik maar niet mijn geplande trainingen. Nah, dan maar bijstellen en gaan voor de sprint! Als zware domper kwam de afgelasting van Stein…..BALEN!!
Tja en dan is het zoeken naar een alternatief. Butchenbach sprint 18 juni 2011.

Vol goede moed vertrokken we vanuit Stein richting Maastricht… lekker op tijd vertrekken, want je weet maar nooit wat onderweg gebeurt. Nou dat werd helaas al heel snel duidelijk. We zaten net op de snelweg toen we (net na de afslag Bunde) stil stonden. 1 ½ uur later reden we langs Randwijck – weg tijdswinst. Het zou er nog om spannen want volgens Truus Truus zouden we precies om 16.30 uur arriveren. Dat was precies de tijd dat het deelnemersveld gesloten zou worden. Nu moest er echt niets meer gebeuren. Onderweg heb ik toch een aantal keren mijn bedenkingen gehad, het weer was bar en boos, de straat stond blank en het onweerde. Tja, ik ben maar doorgereden, kijk wel of ik het haal en wat de weersomstandigheden daar zijn.
Gelukkig was ik net op tijd, en kon ik mijn spullen klaarzetten, maar in mijn haast dacht ik er niet bij na dat het toch wel erg lastig is om je wetsuit aan te trekken in de regen (moet je eens proberen…). Gebeurt me dus nooit meer.

Ik had zelfs nog genoeg tijd om even in te zwemmen, even weer het gevoel te pakken van het met wetsuit zwemmen. Om 17.02 uur was het dan zover. Het startsein klonk en ik zwom zonder problemen mijn 500 meter. Het verbaasde me dat het zo goed ging, aangezien ik de afgelopen 6 weken bijna niet gezwommen had. De wissel ging bijna perfect – 1.52 min! maar ik had verzuimd mijn voeten af te drogen. Dat resulteerde halverwege het fietsen in ijsteentjes en dat bemoeilijkte weer de benodigde druk die ik op de pedalen moest zetten. Het fietsparcours was prachtig met pittige beklimmingen en schitterende afdalingen. De wissel fietsen – lopen was wel even apart; neem je Lock Laces om snel in je loopschoenen te stappen, kom je er niet in omdat je bevroren en gevoelloze tenen hebt…..grml…… na veel murksen was het dan toch gelukt, maar daardoor wel veel tijd verloren. Kun je voorstellen hoe de eerste paar honderd meter verliepen….. (en uitzagen); alsof ik met betonblokken onder mijn voeten liep.. auwa!
Maar het herstelde allemaal vrij snel waardoor ik mijn tempo snel op kon pakken. Ook hier een mooi groen parcours met hier en daar een lichte glooiing.
De finish was wel heel erg apart en zeker benoemingswaardig: zag ik daar een kastelein staan met 2 halve liters bier in zijn handen? Jawel hoor ik had het goed gezien!
Dat was dan bonus (……… …..Erdinger alcoholfrei…ik vond het al raar smaken)
Pap: Proost! op jou!
Die eerder genoemde halve gaat eraan komen en hopelijk dan ook in Stein, eerst maar eens een ¼ in september en volgend jaar op naar de ½!

Diana Smeets