Mijn eerste keer ...

Mijn eerste keer…wie kent het niet of weet het nog. Er zijn zoveel eerste keren en soms herinner je het voor eeuwig ,soms wil je het niet herinneren ,en soms was de eerste keer toch niet de beste keer.

Maar voor mij was afgelopen zondag de 19e juni toch echt de eerste keer. De eerste keer een echte triathlon met open water, algen, boeien, fietsparcours en loopparcours. De triathlon in stein dat moest hem worden, voor eigen publiek ,maar hoe dat is afgelopen weten we allemaal. Heinsberg was het alternatief en daar stond ik dan met mijn goede bedoeling ,fiets van 3 maanden oud ,wetsuit van 4 dagen oud en sinds afgelopen december lid van TV Stein. Zenuwen??? Nee, kan ik oprecht zeggen ,maar dat kwam vooral door de leuke atmosfeer wat collega leden en een bak koffie `s morgens.

Even melden dat je er bent en je startnummer afhalen bij onze duitse vrienden ging vanzelf. Jurgen Schroll ist der name und voila...Startnummer 113.

Bij de start werd er al snel geroepen :Schrollie in het water!!! Even wennen aan het water, noemt men dat. Dit voelde toch wel koud. Advies van een berucht TV Stein lid (zal zijn naam niet noemen ivm deze vunzigheid) te weten Ralph J. uit E. lekker in je pakkie plassen en voila je bent warm.......

Na de vertraagde start (ja, de triathleten moesten toch wel aangespoord worden met het advies dat het startschot toch echt was gegeven) begonnen we met zwemmen en dat zwemmen ging goed ,zeg maar rustig lekker. Okè richtingsgevoel kwam overeen met dat van een vrouw (sorry) ,maar klagen doe ik niet. Vervolgens uit het water en dat pak uit.....................Ja, tuurlijk dat pak uit, maar al wankelend ging dat niet meteen zo als ik het wilden. Even doorlopen en toen ging het prima. De organisatie wist dat hern schroll naast zijn fiets behoefte had aan wat ondersteuning en had wellicht op voorhand al een mooie grote paal neergezet die ik toch even moest vast houden.....Duizelig noemt men dat en als de paal er niet was lag ik gegarendeerd op mijn plaat.

Hup die fiets op en.....ja daar zwijg ik gewoon over. Fietsen ging minder en om de een of andere reden voelde ik me slapjes. Voor de rest zwijg ik in alle talen.

Dan hup schoentjes aan en lopen en daar liep ik gewoon een lekkere 5km ,waar ik tevreden over was. Nee ik klaag nergens over het ging gewoon netjes zonder pijntjes, gezeur in mijn zij of andere onaangenaamheden.

Jongens ik moet gewoon zeggen het was Super!!! Gezellig, leuk, sportief en aan het einde nog mogen genieten van een mooi uitzicht van sportief talent(e). Hè jongens!!!

Dus ik verschijn binnenkort ook in Nuenen, Aldekerken, Zulpich en Willich jullie toch ook?