Mijn 1e Long Course Triathlon

Hoe het allemaal begon.
1 mei 2011 de datum die rood omrand in mijn kalender stond en nog steeds staat geschreven, dan gaat het gebeuren mijn 1e 70.3 Ironman. En terwijl mijn focus de laatste weken/maanden daarop heeft gelegen is er hier nog een weekend dat zeer hot is in de triathlon wereld en dat is het Jervis Bay Triathlon festival.

Dit is een grote triathlon happening met meerdere kortere afstanden en als afsluiter op zondag een halve triathlon. Nu was het dus helemaal niet mijn plan daar al te debuteren op de langere afstand, echter na het bekijken van mijn trainings schema moest ik tot de conclusie komen dat wat velen me al verteld hadden waar was, de lange afstand in Huskisson zou perfect in mijn voorbereiding passen. Geen excuses meer, inschrijven zou ik me. Het gevolg, nu was niet alleen 1 mei rood omrand in mijn agenda maar ook 13 Maart 2011.

De week voorafgaand
Het weekend voorafgaand aan mijn race in Huskisson had ik me voorgenomen nog een aantal lange trainingen te doen. Huskisson was weliswaar belangrijk maar niet mijn hoofddoel en vanaf maandag zou ik het wel wat rustiger aan doen met vooral kortere trainingen dus zo gezegd zo gedaan. Op zondag met Jess en een aantal van de mannen op de fiets gesprongen voor een lange rit en ik kan jullie vertellen veel vertrouwen gaf het me niet…..het tempo lag er goed op, Jess leek totaal geen problemen te kennen en ik...nou ik was blij dat ik kon volgen. Na deze training ging mijn hoofd dan ook weer ratel de ratel in de reken mode. Ik had met Jess meerdere keren gesproken over welke tijd ik kon doen en volgens haar kon ik wel onder de 5 uur finishen. Zij dacht dat ik een half uur zou zwemmen (dus ik noteerde 35 minuten), 2.5uur zou fietsen (dus ik noteerde 2uur 35min, 32km/uur) en dat zou me nog 1uur en 50minuten voor het lopen geven, het zou krap worden maar op zich vrij reëel dacht ook ik tot die zondag. Ik had al problemen om 32km/uur in een groep vol te houden hoe zou ik dat in hemelsnaam in mijn uppie doen. Je zou denken oké niet te lang aan denken en zondag zien we het wel maar helaas werkt het niet zo en zou ik de gehele week mijn berekeningen blijven uitvoeren en aanpassen. En hoewel de tijden tijdens trainingen niet echt zeiden wat ik wou horen begon ik toch vrij enthousiast te worden….het gevoel was goed en ik was klaar om eindelijk weer eens een wedstrijd te doen. Vrijdagochtend tijdens onze standaard koffierit zat ik dan ook stuiterend op mijn fiets en was ik klaar om te vertrekken, helaas voor mij moest er eerst wel nog een dag gewerkt worden. Alhoewel werken veel focus was er niet maar dat was niet geheel mijn schuld aangezien Dylan en Tony vragen bleven stellen over de race en ik mijn gedachte dus ook niet echt ervan af kon houden. Die vrijdag startte ook het carbo loading oftewel veel te veel eten. Ik had het allemaal uitgewerkt (zodat ik niet zou carbo loaden op allemaal snoep en koekjes) en wist precies wat ik moest eten. Om 2 uur 's middags voelde ik me al een 'the biggest looser' deelnemer en ik vroeg me dan ook af hoe ik de rest nog naar binnen moest werken maar het moest en zou gebeuren want research had bewezen dat het toch wel echt werkte. Zaterdag zou het zelfde zijn wederom veel eten en 's ochtends nog even een rustig fietstochtje om het parcours te verkennen. 'S Middags naar de kortere afstanden kijken, waar een aantal clubleden aan mee deden en daarna een barbecue met de hele club. In de namiddag was het tijd om de fietsen in te checken en wat een transition zone dat was zeg. Ik had geluk dat ik in een van de 1e rekken stond want anders vraag ik me af of ik mijn fiets had terug gevonden…..dit was wel wat anders dan wat ik gewend was. Na het inchecken naar huis om beetje uit te rusten, wat te eten, spullen klaarleggen en vooral op tijd naar bed te gaan want zondag was het vroeg dag en vooral RACE DAY!

Race day
5 uur 's ochtends ging het alarm af tijd om op te staan. Ik had gisteren al alles in gepakt dus ik weet niet waarom ik dacht dat ik een uur nodig had in de ochtend maar ach ik hou niet van haasten en ben liever safe. Na een goed ontbijtje nog een keer al mijn gels geteld, gecheckt of ik werkelijk alles had en om 6 uur op weg naar de transition zone. Daar aangekomen nog 1x alles aan de fiets nakijken, bandjes op pompen, gels op mijn frame plakken en daarna kon het lange wachten beginnen. De pro's zouden om 7 uur starten maar wij zouden niet worden weggeschoten tot ongeveer half 8. Vlak voor de zwemstart nog even snel een gelletje naar binnen gewerkt (thanks jp), beetje ingezwommen en toen naar de startlijn. Eenmaal weggeschoten was het een battle of the strongest en ik hoorde daar niet bij. Dit keer kreeg ik niet alleen wat klappen, nee er werd zelfs over me heen gezwommen en ik ging volledig kopje onder. Vroeger zou ik hierdoor in de stress schieten maar de wedstrijden en het zwemmen in zee (en gedropt worden door de golven) hebben met toch wat vertrouwder gemaakt met het water en alle onverwachte dingen die kunnen gebeuren. Nadat ik uit het gevecht was ontsnapt en mijn eigen weg gevonden had bleek al snel dat ik de aansluiting met de 1e meiden verloren was en in feite tussen de kopgroep en de rest in hing. Helaas voor mij zou dit dus 2km zwemmen op eigen kracht worden en laat ik daar nou niet van houden, het waren dan ook 2 lange kilometers. Met het gevoel een eeuwigheid in het water te hebben gelegen kon ik na 34 minuten eindelijk voet aan wal zetten, mijn zwemtijd was dus niet eens zo heel rampzalig. Van het strand mochten we meteen zo'n 50 trappen op rennen naar de wisselzone en eenmaal bij mijn fiets aangekomen had ik waarschijnlijk het lastigste moment van de hele wedstrijd. Terwijl ik probeerde mijn helm op te zetten begon alles te draaien en dacht ik dat ik moest overgeven, gaan zitten leek de enige verstandige optie. Zittend naast mijn fiets probeerde ik mezelf bij elkaar te rapen en ik kon alleen maar denken 'no way het kan niet waar zijn dat ik nu al moet opgeven'. Na wat voor mij opniewu eeuwen leek te duren (maar in het echt niet langer dan 2 minuten was) kreeg ik het voor mekaar mijn helm op te zetten, mijn fiets uit het rek te nemen en de wissel zone uit te wandelen. Ik dacht 'als ik mezelf maar op de fiets krijg zien we daarna wel of het gaat of niet'. Eenmaal op de fiets meteen een gel en veel water naar binnen gewerkt en geprobeerd mijn hartslag en mezelf rustig te krijgen. Tot mijn eigen verbazing begon ik me vrij snel stukken beter te voelen en mijn gedachten switchte van '*** *** ***' naar 'yes let's have some fun out here'. Ik begon al snel heel veel mensen in te halen, das het geluk van startte in 1 van de laatste waves, en ik voelde me super. Om het fietsen in 2.5 uur af te ronden zou ik 50 minuten per rondje moeten fietsen, na rondje 1 keek ik op mijn horloge 47 minuten, hmm das te hard maar ik voelde me super, mijn hartslag ging niet door het dak dus besluiten om langzamer gaan ik dacht het niet. Tot mijn geluk was dit een juiste beslissing, ik lijk vleugels te hebben, haal Jess in en weet het fietsen af te raffelen in 2 uur 17. Terwijl ik uit de wisselzone loop roept Jess me na dat zij uitstapt en dat betekent dat ik waarschijnlijk 1e in onze age group lig al was ik daar niet heel zeker van. De 1e 5km zijn zwaar, ik heb het gevoel dat ik niet vooruit kom maar bij het keerpunt blijkt dat ik toch een steady 5min/km loop, als ik dit volhoud finish ik de 20k in 1uur 40min dat zou super zijn maar he we zijn pas 5km onderweg. Tijdens het lopen probeer ik nog wat gels weg te werken maar dit was niet zo'n succes (goed leer moment voor 1 mei). Ik krijg er 1 weg gewerkt maar als ik een half uurtje later nummer 2 wil wegwerken wil die echt niet naar beneden en ik besluit de gels dan ook op te geven. Dan maar de snoepjes die ze bij de verzorgingsstations hebben maar ook die willen niet naar beneden, cola is ook geen succes dus water is mijn enige optie. Ik kan er niet te veel mee zitten, ik had nog nooit eten genomen tijdens het lopen en ik voelde me goed dus ik dacht gewoon blijven lopen en dan kom je er wel. Tijdens het lopen is het eigenlijk vooral genieten, de support vanaf de zijlijn is super en daarnaast word er genoeg gehigh fived als we (de illawarra atleten) elkaar op het parcours tegenkomen. De laatste vijf kilometers doen nog wel even pijn maar tot mijn verbazing verkramp ik niet, denk ik op geen enkel moment aan wandelen en weet ik mijn 5min/km tempo vast te houden. Ik finish het lopen dan ook in 1uur 42min, wat mij een tijd van 4.34.41 oplevert. Onder de 5 uur, ver onder de 5 uur, ik ben dan ook super blij. Ik wist toen nog niet dat ik ook gewonnen had, ik dacht dat ik wel goed gefinished was maar winnen is toch een ander verhaal. Al snel blijkt dat ik toch echt gewonnen heb,dit maakt het verhaaltje alleen maar mooier. De smile op mijn gezicht is die dag dan ook niet meer weg te krijgen en de reactie van iedereen om me heen is super. Na de prijsuitreiking vinden mijn training mates het nog wel nodig me aan een Australische test te onderwerpen om te kijken of ik Australisch genoeg ben en de Australische titel mag behouden, ja jullie lezen het goed de Australische titel want wat ik niet wist aan de start was dat dit de Australische long course kampioenschappen waren…..pretty cool he!
Anyway als ik deze dag moet samenvatten zou ik zeggen 'It was heaps of fun' en dat was voor mij het belangrijkste. Ik kan het iedereen aanraden, ik heb er echt van genoten en ik kan niet wachten tot Port Macquarie!

Cheers vanuit Australie,

Xanne