Herentals

Sprint Herentals 15-04-2011

Volgens Pat is de beste manier om "goed" te presteren (ieder op zijn eigen niveau)tijdens een wedstrijd, regelmatig meedoen met een wedstrijd. Ik denk dat hij daar gelijk in heeft. Ik ben echter meer het type dat die wedstrijdspanning liever achterwege laat (gevalletje faalangst). Toen ik een paar maanden geleden een wedstrijdschema opstelde (in opdracht van de baas) was de eerste wedstrijd nog ver weg en lag ik er ook niet echt wakker van. Maar goed, time flies by when you're having fun en ineens was afgelopen zondag onze eerste wedstrijd daar.

We moesten naar Herentals, tenminste als er daginschrijvingen waren. Na wat mailverkeer bleek die mogelijkheid er niet te zijn, maar BennybyLoos ook wel Ironbenny genoemd was heel welwillend en schreef ons alsnog digitaal in. Omdat het een schitterende dag wat betreft het weer werd, moeke en de honden meegenomen, volgepakt met de auto naar Herentals gereden. In het Netepark (mooie bosrijke omgeving) moesten we de "proeven" zoals de Belgen dat zo mooi zeggen afgelegd worden.....

Tussen het zwemmen en de fietsstart kreeg je een uur de tijd om je om te kleden om vervolgens op basis van zwemtijd te starten met het fietsen. Ik had 9.45 gezwommen en de twee dames voor me 9.41 en 9.43. Dus toen ik in het startvakje stond dacht ik tjakka, dat zijn de wieltjes waar ik bij aan ga pikken! Zo gezegd zo niet gedaan!!!!!!!!!!!!!! De dames kropen snel bij elkaar in het wiel, hadden zo'n 25 meter voorsprong op me en ik kwam maar niet dichterbij. Totdat ik het gevoel kreeg dat ik nu echt ging spugen en ik besloot maar wat langzamer te gaan rijden. Ik kon toch echt niet de gedachte tegenhouden dat ik echt slecht ben. Jezus wat een afknapper.

Maar goed, ik moest nog 3 rondjes, dus wat babbelen met jezelf en gaan met die beentjes. Ondertussen begon mijn verkoudheid waarvan ik dacht dat hij over was ook wel weer op te spelen. Mijn hoofd bonkte in mijn hoofd of ik 2 flessen rode wijn had gedronken (iets wat ik overigens nooit zou doen). Het leeg snuiten van de bovenkamer, (mijn god waar haal je dat snot vandaan???), kon het bonken niet verhelpen. Na het eerste rondje werd ik ingehaald door een dame die erop en erover ging. Tja baai, baai, zwaai, zwaai. Niet lang daarna kwam een 2e dame voorbij, bij dat wiel kon ik wel aanpikken. Even een stukje bijgekomen en toen samen met haar rondgedraaid. In het 3e rondje haalde we nog een dame in, waar ik tegen riep aanpikken, maar dat lukt haar net niet, ze bleef op 25 meter hangen, (vroeg me af of ze zich net zo gefrustreerd voelde als ik dat deed) Ik merkte wel dat mijn kompaan sterker was dan mij, dus bij het laatste bultje vlak voor de wissel niet meer overgenomen en al geprobeerd wat tot rust te komen voor de overgang naar het lopen.

De wissel ging goed, stelt ook niet zo heel voor, je hoeft immers geen wetsuite uit te trekken, of je poezelige teentjes af te drogen. Met zijn tweeën aan het lopen begonnen maar dat duurde niet lang, het vrouwke begon te lopen en ik heb haar niet meer gezien. Bovendien had ik het even drukker met mijn kuitjes, kuitjes? ja kuitjes. Es had namelijk kramp in de kuitjes. Die variatie kon ik nog niet, na 200mtr even gestopt om ze op te rekken, maar dat lukte niet. Ondertussen kwam de “25-meter” dame voorbij gevlogen. Weer wat verder gehobbeld en toen zag ik een paal van een hekwerk. Daar gauw mijn voet tegenaan gezet en aan de paal staan trekken, dat hielp wel. Overigens zat aan de andere kant van het hekwerk een koppeltje mij een beetje vreemd aan te kijken (hoe zou dat toch komen…?)

Gauw verder gehobbeld, parcours was een beetje omhoog, omlaag, slingerende bochtjes, niet altijd rechte ondergrond, iets wat ik niet echt gewend ben, maar het ging wel. Na het 1e rondje kwam er een fietser achter me rijden, ik keek even achterom, verdoemme hij heeft een rood shirt van de organisatie aan, ik ben de laatste dame schoot er door mijn hoofd. Dat ik bij de laatste 25% van de deelneemsters zit weet ik een beetje uit ervaring, dus dat vind ik niet erg, maar laaaaaaatste, nee dat probeer ik toch altijd te voorkomen, grrrrr.
Op een gegeven moment kwam hij naast me fietsen en brabbelde iets tegen me, tja mijn Herentals is niet zo goed. Uit zijn Nederlands begreep ik dat hij zich afvroeg of ik nog in mijn eerste rondje zat. Ik zei je ziet toch wel aan me dat dit het 2e rondje is....?! lol hij vond dat het nog vlotjes ging, tja wat moest hij anders zeggen. Toen ik hem vroeg of ik de laatste dame was gaf hij aan dat er nog 1 dame achter me zat die aan de 1e ronde bezig was. YES ik word niet laatste.

Na de finish even bijgekomen en nog gauw naar Pat kijken. Die was mede omdat hij een matige zwemmer is zijn rondjes alleen aan het fietsen, maar het zag er goed uit. Tijdens zijn wissel kon ik hem nog even in de ogen kijken en hij oogde nog fris. Na een rondje lopen was dat anders, de vlekjes onder de ogen waren al present, maar goed nog een rondje lopen en ook hij was klaar.

De organisatie had een tombola en daar werd 500 euro aan prijzengeld verdeeld over 5 prijzen verloot onder de deelnemers. Tja je zal maar 100 euro winnen, dus de vieuxkes bleven nog even wachten op de prijsuitreiking en de tombola. Toen de prijsuitreiking begon was ik wel nieuwsgierig naar de dames die gewonnen hadden dus ging ik even naar binnen om te kijken. Tot mijn grote schrik werd ik als 3e dame naar voren geroepen. Hier had ik helemaal geen rekening meer mee gehouden. Er waren immers 5 dames in de masters en ik had er eentje achter me. Wat bleek er waren 4 dames bij de masters en ik had 2 dames waarvan een masters dame achter me. Dus op het podium, lachen als een boer met kiespijn, en aanpakken die mooie bos bloemen.
Met een voldaan gevoel gingen we weer naar huis toe. Het was een mooie dag, heerlijk weer, goed georganiseerde triatlon en lekker afgezien met sporten. Dit vieuxke is “genne goeie” maar mijn plezier is er echt niet minder om!